Η κοινωνια των…Ελληνικων χοιριδιων

Καλησπέρα, φίλοι μου! Βαδίζουμε ολοταχώς προς το 2060… άντε και Χριστός Ανέστη για να μην ξεχνιόμαστε. Για να έχουμε μια ελπίδα, ένα κάτι τις. Τι μου φταίει και βγάζω τέτοια ξινίλα δεν ξέρω. Δεν το έχω διερευνήσει και δεν θέλω, γιατί μάλλον δεν με συμφέρει. Τώρα αν εσείς ως ψυχαναλυτές και φίλοι μου έχετε βγάλει συμπεράσματα, κρατήστε τα… χάρισμά σας. Εγώ δεν τα θέλω. Δεν θα με βγάλετε εσείς απ’ την κοσμάρα μου. Αρνούμαι πεισματικά και εσείς οφείλετε να το κατανοήσετε και να το σεβαστείτε. Τελικά σ’ αυτή τη γη όλα είναι δρόμος. Όλα είναι ατμός. Όλα είναι άμμος. Το σκέφτηκα, το ξαναματασκέφτηκα, το μέτρησα από δω, το κοίταξα από κει, αλλά το συμπέρασμα δεν άλλαξε. Είμαστε αναλώσιμα πειραματόζωα, σαν ινδικά χοιρίδια, με τη μόνη διαφορά ότι εμείς είμαστε πιο ποιοτικά, πιο καλλιτεχνικά, πιο ιστορικά καθ` ότι Ελληνικά. Ως εκ τούτου, τα αποτελέσματα που θα παραχθούν μετά τα πειράματα, τις έρευνες των επιστημόνων, και τη βοήθεια του υπηρετικού προσωπικού, δηλαδή των βοηθών και υποστηρικτών του εγχειρήματος, θα είναι τελεσίδικα και σωτήρια για την ανθρωπότητα και την παγκόσμια κοινότητα των υπολοίπων ινδικών χοιριδίων που περιμένουν υπομονετικά τον δικό τους θάνατο. Διότι τα πειραματόζωα μετά το πέρας των πειραμάτων θανατώνονται. Είναι άχρηστα κι αχρείαστα.

Βέβαια υπάρχουν και πλείστα όσα ινδικά χοιρίδια που ούτε καν το διανοούνται ότι ακολουθούν το δρόμο που χάραξαν τα Ελληνικά χοιρίδια. Είναι από κείνα που θεωρούν ότι το δικό τους σπίτι δεν θα καεί ποτέ. Μόνο του γείτονα καίγεται. Νιώθω την ανάγκη να φέρω στο νου μου την εικόνα. Να κάνω μια προσομοίωση. Ας γίνω εγώ το ινδικό χοιρίδιο το Ελληνικής καταγωγής που είμαι και μπαμπάτσικη κι αντέχω τα πονίδια. Ας μπω στο εργαστήριο. Τι όμορφο που είναι!! Σαν την Ελλάδα σε μακέτα. Νησιά, κάμποι, βουνά, θάλασσες, ρόδινα ακρογιάλια, ελιές… και πολλά ινδικά χοιρίδια Ελληνικής καταγωγής τρέχουν πάνω κάτω σαν παλαβά ψάχνοντας γωνιές για να κρυφτούν. Δυστυχώς δεν προλαβαίνουν, οι βοηθοί, ούτως ειπείν οι υποστηρικτές του πειραματοσυστήματος, τα αρπάζουν και τα πετάνε σε κλουβιά αρχίζοντας να τα βάζουν ενέσεις. Κάποια τα αφήνουν τελείως νηστικά για να φαγωθούν μεταξύ τους, οι επιστήμονες δίνουν διαταγές, οι υπηρέτες εκτελούν και τα χοιρίδια τα Ελληνικής καταγωγής κοκαλώνουν από τα πικρά δηλητήρια που τα ποτίζουν. Ο πόνος, ο τρόμος, ο φόβος, η οργή, ο κανιβαλισμός έχουν γίνει ένα στο βωμό του πειράματος της καταστροφής.

Οι υπηρέτες σαν να μου θυμίζουν κάποιους, Μα ναι, ναι… είναι στελέχη μεγάλα και μάλιστα αριστερής ιδεολογίας. Μα ναι, μοιάζουν τόσο πολύ με τους κυβερνώντες του οίκου ΣανΕλ. Ξανακοιτάζω πιο προσεκτικά το επιστημονικό-ερευνητικό προσωπικό, είναι ολόιδιοι με τους διοικούντες ΕΕ και ΔΝΤ. Τι σου είναι ο ανθρώπινος νους! Τι σου είναι η φαντασία! Παρατηρώ προσεκτικά και βλέπω κάποια ινδικά χοιρίδια, Ελληνικής καταγωγής πάντα, να κρέμονται από τους γιακάδες των βοηθών, εκείνοι τα χαϊδεύουν και με τρυφερότητα τους δίνουν ζαχαρωτά και μαρουλάκια. Αυτά δεν θα τα χρησιμοποιήσουν ως πειραματόζωα μάλλον. Τα έχουν ως μπιμπελό, τρώνε από το ίδιο πιάτο. Δεν είναι πολλά, είναι όμως καμποσούτσικα και πολύ προκλητικά. Τόσο προκλητικά που τα σκλαβωμένα ελληνικής καταγωγής ινδικά χοιρίδια απ’ το θυμό τους μασούν τα σίδερα σαν τον Κουταλιανό, αλλά καμία ελπίδα για λευτεριά…. μόνο τα δόντια τους χάνουν απ’ το ζόρι… έτσι σκλαβωμένα και θυμωμένα θα φύγουν στο βωμό ενός πειράματος, ενός κακόγουστου αστείου, μιας ελπίδας που βασίστηκε στο ψέμα. Μέχρι το 2060 ποιος ζει, ποιος πεθαίνει; Ή μάλλον ποιος θα θυμάται την Ελλάδα και τους Έλληνες;;; Ουδείς……